W adsorberze z węglem aktywnym pracującym cyklicznie kluczowe są dwa bloki operacji: wychwyt oraz regeneracja i przygotowanie złoża do następnego cyklu.
Adsorpcja to faza, w której strumień gazu przepływa przez złoże węgla aktywnego, a wybrane składniki są na nim zatrzymywane. Po wyczerpaniu zdolności sorpcyjnej złoża konieczne jest jego odtworzenie.
Desorpcja stanowi etap regeneracji: zatrzymane wcześniej składniki są usuwane z sorbentu (złoże "oddaje" to, co zaadsorbowało), aby ponownie uzyskać zdolność do adsorpcji.
Po desorpcji złoże nie jest jeszcze gotowe do ponownej pracy. W praktyce wymaga suszenia sorbentu (usunięcie wilgoci/pozostałości, które pogarszają pojemność sorpcyjną i stabilność pracy) oraz chłodzenia sorbentu (powrót do warunków temperaturowych sprzyjających adsorpcji i bezpiecznej eksploatacji).
- Układ, w którym pojawia się "suszenie" i "chłodzenie" przed desorpcją, jest nielogiczny technologicznie: nie przygotowuje się końcowo złoża, zanim nie zakończy się właściwa regeneracja.
- Wariant, w którym chłodzenie występuje przed suszeniem, miesza cele etapów: chłodzenie ma sens jako końcowe doprowadzenie złoża do parametrów pracy po zakończeniu działań regeneracyjnych i osuszających.
- Wariant, w którym desorpcja jest przesunięta na koniec, pomija fakt, że to właśnie desorpcja jest zasadniczym etapem odtwarzania pojemności sorpcyjnej; bez niej kolejne kroki nie przywracają zdolności adsorpcji.
Dlatego prawidłowa kolejność w jednym pełnym cyklu to: adsorpcja → desorpcja → suszenie sorbentu → chłodzenie sorbentu.
