W publikacjach o klasycznej budowie elementy otwierające (tzw. front matter) mają ustaloną logikę: przechodzą od informacji najbardziej ogólnej do najbardziej szczegółowej i "technicznej". W przypadku czwórki tytułowej chodzi o cztery karty, które porządkują prezentację tytułu oraz danych o publikacji.
Poprawny układ to: przedtytułowa → przytytułowa → tytułowa → redakcyjna. Karta przedtytułowa pełni rolę wstępnego otwarcia (często z samym tytułem lub jego skrótem), przytytułowa dopowiada lub porządkuje tytuł (np. tom, cykl, część), tytułowa jest główną kartą z pełnymi danymi tytułowymi, a redakcyjna zawiera dane wydawnicze i redakcyjne (informacje o wydawcy, redakcji, prawach itp.).
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Układy zaczynające się od "tytułowa" pomijają naturalne otwarcie i wprowadzają od razu główną kartę tytułową, co zaburza sekwencję czterech kart.
- Warianty, w których "redakcyjna" pojawia się przed "tytułowa", odwracają relację: dane techniczno-wydawnicze standardowo nie poprzedzają głównej prezentacji tytułu.
- Zamiana miejsc "przedtytułowa" i "przytytułowa" to częsta pomyłka wynikająca z podobieństwa nazw; jednak kolejność od "przed-" (wcześniej) do "przy-" (dopowiadająco) lepiej odpowiada funkcjom tych kart.
W praktyce DTP warto zapamiętać zasadę: najpierw zapowiedź, potem doprecyzowanie, potem tytuł, na końcu metryka. Ułatwia to zarówno skład, jak i kontrolę kompletności materiałów przed oddaniem pliku do druku lub publikacji cyfrowej.
