Impedancja falowa (charakterystyczna) to parametr linii transmisyjnej opisujący stosunek napięcia do prądu dla fali biegnącej w przewodzie. W okablowaniu miedzianym LAN jest to kluczowy parametr, ponieważ niedopasowanie impedancji powoduje odbicia sygnału, pogorszenie jakości transmisji i wzrost liczby błędów.
Dla skrętki nieekranowanej kategorii 5 (stosowanej m.in. w torach 10/100/1000BASE‑T) normy okablowania strukturalnego przyjmują wartość nominalną 100 Ω z tolerancją – w praktyce podaje się ją jako 100 Ω ±15 Ω przy częstotliwości odniesienia 100 MHz. Tolerancja jest ważna, bo rzeczywista impedancja zależy od geometrii par, właściwości dielektryka i wykonania kabla.
Odpowiedź "100 Ω ±15 Ω" jest poprawna, bo odpowiada postaci normowej: wskazuje zarówno wartość nominalną, jak i dopuszczalny zakres odchylenia przy zadanej częstotliwości.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z następujących powodów:
- "50 Ω ±5 Ω" to wartość typowa dla kabli koncentrycznych stosowanych w innych zastosowaniach (np. część instalacji RF). Mylenie jej ze skrętką jest częstym błędem.
- "250 Ω ±15 Ω" nie jest wartością stosowaną w standardowych kablach sieciowych dla okablowania strukturalnego; taka impedancja nie odpowiada typowym interfejsom Ethernet po skrętce.
- "10 Ω ±1 Ω" również nie jest wartością spotykaną jako impedancja falowa standardowych mediów sieci LAN; byłaby skrajnie niedopasowana do typowej aparatury pomiarowej i osprzętu sieciowego.
W praktyce instalatorskiej parametry toru można weryfikować m.in. metodami reflektometrycznymi (TDR) lub certyfikatorami okablowania. Warto zapamiętać prostą zasadę: skrętka do Ethernetu = 100 Ω, a największe ryzyko błędu na teście to pomylenie jej z koncentrykiem (50/75 Ω).
