KWALIFIKACJA PGF4 - PAŹDZIERNIK 2016

PYTANIE NR 9.
Jaka jest prawidłowa rozdzielczość dla wydruku wielkoformatowego typu Citylight o wymiarach 1200 x 1800 mm?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W druku wielkoformatowym citylight (ok. 120 × 180 cm) typowo dobiera się rozdzielczość do odległości oglądania, dlatego 150 dpi w skali 1:1 jest często wystarczające i praktyczne. 72/96 dpi bywa zbyt niskie dla jakości plakatu, a 300 dpi zwykle nie daje widocznej korzyści, za to znacząco zwiększa ciężar pliku i czas przetwarzania.

Pełne wyjaśnienie:

Wydruk typu citylight (format ok. 1200 × 1800 mm) jest materiałem wielkoformatowym, który ogląda się zwykle z większej odległości niż ulotkę czy fotografię w albumie. Z tego powodu w praktyce poligraficznej rozdzielczość obrazów rastrowych dobiera się przede wszystkim do odległości oglądania i charakteru nośnika (plakat, podświetlenie, ekspozycja w przestrzeni publicznej), a nie według jednej "uniwersalnej" wartości.

Odpowiedź "150 dpi" jest uznawana za prawidłową, ponieważ stanowi typowy, sensowny kompromis dla citylight: daje wystarczającą szczegółowość w skali 1:1, a jednocześnie ogranicza rozmiar plików i czas ich przetwarzania (RIP). W przypadku większych formatów zwiększanie DPI ponad pewien poziom przestaje być zauważalne dla odbiorcy, bo ograniczeniem staje się percepcja z dystansu oraz sama technologia druku i nośnik.

  • "96 dpi" jest wartością często kojarzoną z ekranem i środowiskiem cyfrowym. Dla citylight może okazać się zbyt niska, zwłaszcza gdy w projekcie występuje drobna typografia, cienkie linie lub detale, które w podświetleniu łatwiej ujawniają niedoskonałości rastra.
  • "72 dpi" to klasyczna, historyczna wartość związana z grafiką ekranową. W druku wielkoformatowym na ogół nie zapewnia komfortowej jakości, chyba że format jest oglądany z bardzo dużej odległości i projekt ma bardzo proste formy.
  • "300 dpi" jest typowe dla druku małoformatowego oglądanego z bliska (np. magazyn, fotografia). Dla citylight zwykle nie przynosi proporcjonalnej poprawy jakości, natomiast powoduje znaczny wzrost rozmiaru pliku, obciążenia komputera i czasu naświetlania/drukowania oraz ryzyko problemów produkcyjnych.

Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o wielki format szukaj wartości średnich (np. 100–200 dpi) i pamiętaj o warunku w skali docelowej 1:1. Bardzo niskie wartości sugerują ekran, a bardzo wysokie – druk z bliska.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
DPI opisuje gęstość punktów w wydruku i w praktyce mówi, ile szczegółu ma obraz w skali docelowej. W citylight ważna jest rozdzielczość efektywna w rozmiarze 1200 × 1800 mm, bo to ona wpływa na ostrość detali po wydruku i podświetleniu.
Citylight ogląda się zwykle z większej odległości, więc oko nie rozróżnia tak drobnych detali jak w druku z ręki. 300 dpi podnosi ciężar pliku i czas RIP, a poprawa jakości często jest niewidoczna. Dlatego stosuje się niższe, praktyczne wartości (np. ok. 150 dpi).
W programach DTP (np. skład) sprawdza się właściwości podlinkowanych obrazów: rozdzielczość nominalną i efektywną po skalowaniu. Kluczowe jest, aby po przeskalowaniu do formatu citylight rozdzielczość efektywna nie spadła poniżej wartości zalecanej przez drukarnię.
Im więcej drobnych detali (małe fonty, cienkie kontury), tym większe wymagania jakościowe. W praktyce można dążyć do wyższej rozdzielczości niż dla prostych plakatów, ale nadal zwykle nie ma sensu iść w 300 dpi. Najlepiej trzymać się specyfikacji wykonawcy i testowego proofa.
Może być akceptowalne tylko w określonych sytuacjach: bardzo duży dystans oglądania, prosta grafika, brak drobnych detali i niski poziom wymagań jakościowych. Dla citylight (plakat w przestrzeni publicznej, często z tekstem) takie wartości zwykle dają zbyt miękki obraz.
Im większa odległość oglądania, tym mniejszej rozdzielczości potrzeba, bo szczegóły "zlewają się" dla obserwatora. Dlatego billboardy mają niższe wymagania niż plakat w ręku. Citylight jest pośredni: oglądany z kilku metrów, więc często przyjmuje się ok. 150 dpi jako rozsądny standard.
Zwykle wydruk nie będzie "zły", ale plik będzie dużo cięższy, wolniej się zapisze/wyeksportuje i dłużej będzie się przetwarzał w RIP. Może to utrudnić produkcję, a zysk jakości bywa niewidoczny. Lepsza jest optymalizacja do realnych potrzeb i wymagań drukarni.
Typowe błędy to mylenie dpi z rozdzielczością ekranu, przyjmowanie 72/96 dpi "bo tak było w internecie" oraz mechaniczne ustawianie 300 dpi dla wszystkiego. Często pomija się też fakt, że liczy się rozdzielczość w skali docelowej, a nie w małym podglądzie.
Pracuj na możliwie dużym pliku źródłowym, unikaj nadmiernego skalowania w górę, stosuj poprawne profile/konwersję barw i kontroluj rozdzielczość efektywną w skali 1:1. Eksportuj do formatu akceptowanego przez wykonawcę (często PDF) i wykonaj kontrolę preflight przed wysyłką.
Zawsze, gdy projekt ma nietypowe elementy (mała typografia, gradienty, dużo szczegółów), ma być podświetlany lub gdy materiał jest krytyczny wizerunkowo. Specyfikacja określa m.in. zalecaną rozdzielczość, spady, format pliku i wymagania kolorystyczne, co zmniejsza ryzyko odrzutu.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 44% zdających egzamin. trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "W druku wielkoformatowym citylight (ok. 120 × 180 cm) typowo dobiera się rozdzielczość do odległości oglądania, dlatego 150 dpi w skali 1:1 jest często wystarczające i praktyczne."

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty DTP dotyczące przygotowania grafiki do druku wielkoformatowego
  • Materiały producentów RIP/drukarek (sekcje o doborze rozdzielczości i odległości oglądania)
  • Specyfikacje techniczne drukarni wielkoformatowych dla produktu citylight/backlit

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego