W silniku indukcyjnym jednofazowym samo uzwojenie główne zasilane prądem przemiennym wytwarza pole pulsujące, które nie zapewnia samoczynnego startu pod obciążeniem. Aby uzyskać efekt pola wirującego w chwili rozruchu, stosuje się rozwiązania wytwarzające przesunięcie fazowe między składowymi strumienia.
W silniku z biegunami dzielonymi (zacienionymi) rolę tę spełniają zwoje zwarte (grube pierścienie miedziane) umieszczone na części nabiegunników stojana. Gdy strumień magnetyczny przenika przez taki pierścień, indukuje się w nim prąd. Ten prąd wytwarza własne pole magnetyczne, które jest opóźnione w fazie względem pola głównego. W efekcie na biegunie powstaje przesunięcie fazowe strumienia między częścią "zacienioną" i "niezacienioną", co tworzy w rozruchu składową pola wirującego i daje moment rozruchowy.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Wytworzenie momentu rozruchowego."
- Zwiększenie sprawności – sprawność zależy głównie od strat w miedzi, żelazie i mechanicznych; pierścienie zacieniające nie są elementem służącym do jej podnoszenia, a mogą wręcz wprowadzać dodatkowe straty w rozruchu.
- Poprawa współczynnika mocy – cosφ w silnikach indukcyjnych wynika z charakteru obciążenia magnetyzującego; zwoje zwarte nie pełnią funkcji kompensacji mocy biernej (to realizuje się innymi metodami).
- Zmniejszenie drgań – drgania są związane m.in. z niewyważeniem, luzami, łożyskami czy pulsacjami momentu; pierścienie zacieniające są elementem elektromagnetycznym układu rozruchu, nie rozwiązaniem wibroizolacyjnym.
Praktycznie silniki z biegunami dzielonymi spotyka się w urządzeniach małej mocy (np. wentylatory, małe dmuchawy), gdzie prostota i niezawodność są ważniejsze niż duży moment startowy.
