W produkcji odzieży z nadrukami najczęściej jako "najbardziej odpowiednia" wskazywana jest maszyna sitodrukowa, ponieważ sitodruk bardzo dobrze współpracuje z tekstyliami. Metoda polega na przetłaczaniu farby przez matrycę (sito) na podłoże, co w praktyce pozwala uzyskać:
- dobre krycie (ważne np. na ciemnych tkaninach),
- dużą trwałość nadruku po właściwym utrwaleniu,
- powtarzalność w produkcji serii odzieży,
- opłacalność przy większych nakładach i powtarzalnych wzorach.
Odpowiedź "maszyna offsetowa" jest nieadekwatna, bo offset jest techniką projektowaną przede wszystkim do druku na papierze i kartonie (wymaga stabilnego, płaskiego podłoża i typowo nie jest rozwiązaniem do bezpośredniego znakowania tkanin w produkcji odzieżowej).
Odpowiedź "maszyna fleksograficzna" również zwykle nie pasuje do kontekstu odzieży: fleksografia jest kojarzona głównie z drukiem na materiałach opakowaniowych (folie, laminaty, papier opakowaniowy) i pracą w zwojach. Choć podłoża mogą być elastyczne, nie oznacza to automatycznie typowego zastosowania do koszulek czy bluz.
Odpowiedź "maszyna cyfrowa" może być stosowana w pewnych technologiach znakowania tekstyliów, zwłaszcza przy małych seriach, personalizacji i krótkich terminach. Jednak w klasycznym ujęciu produkcji odzieży z nadrukami (szczególnie przy większych nakładach i wymaganiu wysokiego krycia) sitodruk pozostaje rozwiązaniem bardzo charakterystycznym i często preferowanym.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę doboru: papier i wysoka jakość reprodukcji → częściej offset; opakowania i zwoje → częściej fleksografia; tekstylia i trwałe nadruki → bardzo często sitodruk; personalizacja i krótkie serie → częściej rozwiązania cyfrowe.
