W pytaniu kluczowe jest sformułowanie "ułatwia dostęp do ćwiczeń czynnych kończyn po stronie porażonej". Przy lewostronnym porażeniu połowiczym kończynami "po stronie porażonej" są kończyny lewe. Aby po masażu przejść do ćwiczeń czynnych tej strony, potrzebne jest ułożenie funkcjonalne: takie, które odsłania stronę porażoną, daje terapeucie swobodny dostęp manualny oraz pozwala pacjentowi wykonywać ruchy bez zbędnych ograniczeń.
Odpowiedź "Leżenie na boku prawym." jest poprawna, ponieważ pacjent leży na stronie nieporażonej (prawej), a strona porażona (lewa) znajduje się "na górze" i jest łatwiej dostępna do prowadzenia ruchu, asekuracji i ewentualnej korekcji ustawienia kończyny. W praktyce klinicznej takie ułożenie bywa wybierane szczególnie wtedy, gdy celem jest aktywizacja i praca ruchowa kończyny po stronie porażonej, a nie wyłącznie stabilizacja.
- "Leżenie na boku lewym." może być wykorzystywane w innych celach (np. stabilizacyjnych, czuciowych, przy modulacji napięcia i kontroli tułowia), ale nie jest najbardziej typowym wyborem, gdy pytanie dotyczy przede wszystkim dostępu do ćwiczeń czynnych kończyn po stronie porażonej. Leżąc na stronie porażonej, pacjent "przyciska" tę stronę podłożem, co często ogranicza swobodę ruchu i dostęp terapeuty do pracy nad tą kończyną.
- "Leżenie na plecach." bywa wygodne do odpoczynku lub niektórych ćwiczeń, ale dostęp do kończyny porażonej nie jest w nim tak "funkcjonalnie uprzywilejowany" jak w leżeniu bokiem na stronie zdrowej, a kontrola ustawienia barku i łopatki może wymagać dodatkowej stabilizacji.
- "Leżenie na brzuchu." u wielu pacjentów po udarze jest trudniejsze (komfort, oddychanie, kontrola tułowia), a ponadto zwykle nie jest pierwszym wyborem, gdy celem jest szybkie rozpoczęcie ćwiczeń czynnych kończyn po stronie porażonej po masażu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "dostęp do ćwiczeń czynnych", myśl o ułożeniu, które odsłania stronę, nad którą pracujesz. Gdy pojawia się "obniżenie napięcia/stabilizacja", częściej rozważa się ułożenia zwiększające podporę i stabilność, nawet jeśli ograniczają dostęp do kończyny.
