Do ilościowego oznaczania glukozy w roztworze trzeba dobrać technikę, która:
- zapewni odpowiednią czułość i powtarzalność,
- będzie możliwie selektywna (zwłaszcza gdy w próbce mogą być inne składniki),
- nie będzie wymagała nieadekwatnie złożonego przygotowania próbki.
Odpowiedź "Chromatografia cieczowa z detektorem refrakcyjnym" jest właściwa, ponieważ glukoza jako związek silnie polarny i nielotny jest typowym analitem oznaczanym w chromatografii cieczowej. Dodatkowo glukoza nie wykazuje silnej, charakterystycznej absorpcji w zakresie UV-Vis, więc pomiar UV-Vis bez reakcji barwnej lub bez specjalnych procedur może być mało czuły i mało selektywny. Detektor refrakcyjny jest klasycznym rozwiązaniem w LC do związków takich jak cukry, które słabo absorbują w UV.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze w tym sformułowaniu zadania?
- "Spektroskopia UV-Vis" bywa świetna do oznaczeń ilościowych, ale wymaga, aby analit miał odpowiedni chromofor lub aby zastosować reakcję tworzącą barwny produkt. Dla samej glukozy w prostym pomiarze UV-Vis sygnał może być niecharakterystyczny lub zbyt słaby.
- "Spektroskopia FTIR" pozwala identyfikować grupy funkcyjne, jednak ilościowe oznaczanie w roztworach wodnych bywa utrudnione (nakładanie pasm, wpływ matrycy, wymagania aparaturowe i metodyczne). W praktyce częściej traktuje się ją jako narzędzie do identyfikacji/charakteryzacji niż rutynowego oznaczania stężenia glukozy w roztworze.
- "Chromatografia gazowa" jest techniką dla związków lotnych i termicznie stabilnych. Glukoza jest nielotna i termolabilna, więc GC typowo wymagałaby dodatkowych etapów przygotowania (np. derywatyzacji), co czyni ją mniej "bezpośrednią" i mniej adekwatną w porównaniu z LC.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o dobór metody do cukrów prostych zwracaj uwagę na brak chromoforu (UV-Vis) oraz nielotność i polarność (GC vs LC). To szybko zawęża wybór do chromatografii cieczowej i odpowiedniego detektora.
