Program LAD składa się z dwóch niezależnych szczebli, które wpływają odpowiednio na wyjścia Q1 i Q2. Aby ustalić stan wyjść po zmianie wejścia I1 z 1 na 0 (przy stałym I2=0), trzeba rozpoznać dwa mechanizmy: samopodtrzymanie (seal-in) oraz cewkę SET.
Szczebel 1 (Q1): Na początku, gdy I1=1 i I2=0, prąd logiczny płynie przez styk NO I1. Równolegle do I1 znajduje się styk NO Q1, więc gdy tylko cewka Q1 zostanie wysterowana, jej styk Q1 zamyka się i tworzy obejście podtrzymujące. Dalej w szeregu jest styk NC I2. Ponieważ I2=0, styk NC jest zamknięty (przewodzi), więc podtrzymanie jest możliwe. Po zmianie I1 na 0 gałąź z I1 się otwiera, ale gałąź z NO Q1 pozostaje zamknięta, dlatego Q1 pozostaje = 1 tak długo, jak I2=0 (czyli NC(I2) jest zamknięty).
Szczebel 2 (Q2): W tym szczeblu sygnał z I1 steruje cewką Q2 typu SET (S). Gdy I1=1, SET ustawia Q2 w stan 1. Kluczowe jest to, że SET ma pamięć: po zaniku warunku (I1 przechodzi na 0) wyjście nie wraca automatycznie do 0, tylko pozostaje w stanie 1 aż do podania sygnału RESET (cewka R), którego w programie nie widać.
Wniosek: po przejściu I1 z 1 na 0 przy I2=0 otrzymujemy Q1=1 (samopodtrzymanie) oraz Q2=1 (pamięć SET).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Q1=1, Q2=0 – pomija działanie SET: Q2 nie spada do 0 tylko dlatego, że I1 spadło.
- Q1=0, Q2=1 – ignoruje samopodtrzymanie: Q1 nie wyłącza się po zaniku I1, bo podtrzymuje je własny styk Q1 przy zamkniętym NC(I2).
- Q1=0, Q2=0 – łączy oba błędy naraz: traktuje układ jak bez pamięci i bez podtrzymania.
