Stosowanie różnych szyków ochronnych ma sens tylko wtedy, gdy zwiększa skuteczność ochrony w danej sytuacji. "Szyk" jest narzędziem taktycznym: porządkuje ustawienie i role członków zespołu, wyznacza sektory obserwacji, sposób reakcji oraz osłonę osoby/obiektu. Dlatego nadrzędnym celem jest zapewnienie możliwie najwyższego poziomu ochrony adekwatnego do warunków (miejsce, liczba osób postronnych, widoczność, liczba wejść/wyjść, możliwość użycia pojazdu, spodziewane zagrożenia).
Odpowiedź "Zapewnienie najwyższego poziomu ochrony w zależności od specyficznej sytuacji" ujmuje sedno: to sytuacja determinuje dobór szyku. Inne sformułowania opisują elementy, które mogą wspierać bezpieczeństwo, ale nie są celem głównym.
- "Zapewnienie różnorodności w działaniach ochrony" jest zbyt ogólne. Różnorodność nie jest wartością samą w sobie; liczy się skuteczność i adekwatność do ryzyka.
- "Utrudnienie przewidywania działań ochrony przez potencjalne zagrożenia" bywa pożądane, ale to środek (jedna z metod ograniczania ryzyka), a nie uniwersalny, nadrzędny cel doboru szyku.
- "Optymalizacja wykorzystania dostępnych zasobów ochrony" dotyczy planowania i organizacji. Jest ważna, jednak w logice działań ochronnych zwykle podporządkowuje się ją priorytetowi: realnej ochronie osoby/obiektu na wymaganym poziomie.
W zadaniach egzaminacyjnych warto szukać odpowiedzi, która obejmuje cel nadrzędny (bezpieczeństwo/poziom ochrony zależny od sytuacji), a nie pojedynczą korzyść cząstkową lub kryterium organizacyjne.
