Melioracja biologiczna to działania ukierunkowane na uruchomienie i wzmocnienie procesów biologicznych w glebie. Jej istotą jest aktywizacja edafonu (mikroorganizmów, grzybów, dżdżownic i innych organizmów glebowych), które przekształcają materię organiczną i wpływają na powstawanie korzystnej, stabilnej struktury gruzełkowatej. Taka struktura poprawia warunki dla korzeni roślin: zwiększa udział próchnicy, usprawnia obieg składników pokarmowych oraz reguluje stosunki powietrzno-wodne.
Dlatego odpowiedź "Poprawa struktury gleby poprzez wprowadzenie organizmów glebowych" oddaje główny cel melioracji biologicznej: nie chodzi tylko o doraźną zmianę jednego parametru, lecz o długofalowe "ożywienie" gleby, które prowadzi do poprawy jej właściwości.
Pozostałe propozycje są mylące, bo opisują inne kategorie działań lub jedynie skutki uboczne:
- "Odprowadzanie nadmiaru wody z gleby" to typowy cel melioracji wodnej (np. drenażu), a nie biologicznej.
- "Dostarczanie składników odżywczych do gleby" kojarzy się głównie z nawożeniem; melioracja biologiczna może pośrednio zwiększać dostępność składników (mineralizacja, symbiozy), ale nie na tym polega jej definicyjny cel.
- "Zwiększanie przepuszczalności gleby" bywa rezultatem poprawy struktury i aktywności organizmów, jednak jako sformułowanie jest zbyt wąskie i nie wskazuje kluczowego mechanizmu biologicznego.
W praktyce meliorację biologiczną realizuje się m.in. przez płodozmian, rośliny okrywowe, nawozy zielone (siderację), kompost oraz zabiegi zwiększające ilość materii organicznej. Efekty zwykle wymagają czasu, bo procesy biologiczne zachodzą stopniowo.
