W terapii zajęciowej motywowanie podopiecznego opiera się przede wszystkim na indywidualizacji i budowaniu sensu podejmowanych aktywności. Odpowiedź "Zrozumienie i uwzględnienie indywidualnych potrzeb i możliwości podopiecznego" jest trafna, ponieważ terapeuta dobiera zadania tak, aby były jednocześnie znaczące (ważne dla podopiecznego) oraz osiągalne (dopasowane do jego możliwości fizycznych, poznawczych i emocjonalnych). Taki dobór zwiększa poczucie sprawstwa i szansę na utrzymanie zaangażowania w czasie.
"Zastosowanie systemu kar i nagród" jest podejściem ryzykownym w relacji pomocowej: może chwilowo wymusić zachowanie, ale często buduje motywację zewnętrzną, a przy trudnościach lub gorszym dniu prowadzi do frustracji i spadku współpracy. "Zmuszenie podopiecznego do udziału w zajęciach" osłabia autonomię, może nasilać opór i pogarszać relację terapeutyczną, która jest ważnym narzędziem pracy. "Ignorowanie problemu…" oznacza brak interwencji – nie usuwa barier (lęku, bólu, przeciążenia, braku zrozumienia celu) i zwykle utrwala wycofanie.
W praktyce warto: (1) rozpoznać powody niechęci, (2) wspólnie ustalić małe cele, (3) stopniować trudność, (4) dawać informację zwrotną wzmacniającą postęp oraz (5) modyfikować zadanie i środowisko tak, by podopieczny mógł doświadczyć sukcesu.
