W sytuacji, gdy osoba chora lub niesamodzielna doświadcza przemocy (lub istnieje uzasadnione podejrzenie), kluczowe są dwa elementy: bezpieczeństwo oraz uruchomienie właściwych procedur pomocy. Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Zgłoszenie sprawy do odpowiednich służb i zapewnienie wsparcia ofierze." Z perspektywy praktyki zawodowej oznacza to m.in. niebagatelizowanie sygnałów, przekazanie informacji zgodnie z drogą służbową i zasadami placówki oraz współpracę z personelem medycznym i instytucjami interwencyjnymi.
Odpowiedź: "Pomoc ofierze w odzyskaniu poczucia bezpieczeństwa i stabilności." opisuje ważny element pracy, ale jest niepełna, jeśli pomija konieczność zgłoszenia i podjęcia formalnych działań. Samo wsparcie emocjonalne bez procedur może nie zatrzymać przemocy i nie zabezpieczyć pacjenta.
Odpowiedź: "Próba mediacji między ofiarą a sprawcą przemocy." jest nieprawidłowa, ponieważ opiekun medyczny nie pełni roli mediatora. Mediacja w relacji przemocowej bywa ryzykowna: może wywołać eskalację, przerzucić odpowiedzialność na ofiarę lub narazić ją na wtórną krzywdę. Zadaniem opiekuna jest reagowanie i kierowanie sprawy do osób i służb właściwych do interwencji.
Odpowiedź: "Wszystko powyższe." jest błędna, bo zawiera także element mediacji, który nie stanowi właściwego obowiązku w tej sytuacji. Na egzaminie warto pamiętać zasadę: gdy jedna z części "pakietu" jest nieprawidłowa lub ryzykowna, to odpowiedź zbiorcza również jest nieprawidłowa.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o przemoc wybieraj działania, które łączą troskę o bezpieczeństwo pacjenta z formalnym zgłoszeniem i współpracą z właściwymi osobami. Unikaj opcji sugerujących "rozwiązanie konfliktu" rozmową ze sprawcą.
