Sprzęgło kłowe to sprzęgło, w którym przeniesienie momentu obrotowego odbywa się przez zazębienie kłów (zabieraków) jednej połówki z gniazdami/wycięciami drugiej połówki. Na rysunkach zwykle widać dwie piasty oraz wyraźne wypusty (kły), które wchodzą w przestrzenie drugiego elementu. Taka budowa sprzyja pewnemu przenoszeniu momentu, ale z reguły wymaga poprawnego osiowania wałów, aby uniknąć nierównomiernego obciążenia i udarów.
Odpowiedź "Kłowe." jest właściwa, jeżeli na ilustracji elementem roboczym są właśnie kły/zabieraki, a nie uzębienie o profilu zęba przekładni.
- Odpowiedź "Zębate." byłaby poprawna, gdyby widoczne było uzębienie (wiele zębów o typowym kształcie) umożliwiające przenoszenie momentu przy pewnych odchyłkach i płynniejsze zazębienie niż w kłach. Sama obecność wypustów nie przesądza o sprzęgle zębatym.
- Odpowiedź "Palcowe." dotyczy sprzęgieł, w których moment przenoszą palce (sworznie) i elementy elastyczne (np. tulejki), a na rysunku zwykle widać rozmieszczone obwodowo palce oraz odpowiadające im otwory/elementy sprężyste. Jeżeli tego układu nie ma, nie jest to sprzęgło palcowe.
- Odpowiedź "Kołnierzowe." odnosi się do połączenia wałów kołnierzami skręconymi śrubami; kluczową cechą są kołnierze i śruby jako element przenoszący obciążenia. Jeśli na rysunku dominują kły wchodzące w gniazda, a nie połączenie śrubowe kołnierzy, nie jest to sprzęgło kołnierzowe.
Na egzaminie warto ćwiczyć rozpoznawanie sprzęgieł po 2–3 cechach: (1) co jest elementem przenoszącym moment (kły, zęby, palce, śruby), (2) jak wygląda styk elementów (zazębienie/gniazda vs połączenie śrubowe), (3) czy widać element elastyczny. Taki schemat ogranicza pomyłki wynikające z podobieństwa kształtów.
