W praktyce górniczej i w przeróbce mechanicznej kopalin kluczowe jest rozróżnienie: uziarnienie (wielkość ziaren) to osobne kryterium niż np. skład chemiczny czy zawartość części lotnych. W pytaniu chodzi wyłącznie o wymiar ziaren, przy którym materiał jest kwalifikowany jako pył węglowy wykorzystywany w ocenie zagrożenia wybuchem.
Zgodnie z podanym kontekstem, pył węglowy definiuje się jako ziarna węgla kamiennego przechodzące przez sito o oczkach 1×1 mm. Taki zapis oznacza, że maksymalny wymiar (średnica charakterystyczna) cząstek nie może być większy niż 1,0 mm. Stąd poprawna odpowiedź: 1,0–0 mm, czyli wszystkie ziarna od 1 mm aż do frakcji najdrobniejszej (umownie do "0 mm").
- Dlaczego "2,1–1,6 mm" jest błędne?
To frakcja zbyt gruba – takie ziarna nie przejdą przez sito 1×1 mm, więc nie spełniają kryterium definicyjnego pyłu węglowego. - Dlaczego "1,5–1,1 mm" jest błędne?
Dolna granica 1,1 mm nadal przekracza 1,0 mm. Materiał o takim uziarnieniu nie kwalifikuje się jako pył węglowy w rozumieniu sitowym. - Dlaczego "2,5–2,0 mm" jest błędne?
To jeszcze grubsza frakcja. W kontekście wybuchowości pyłów zagrożenie dotyczy drobnych cząstek, które łatwo tworzą mieszaninę pyłowo-powietrzną.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się granica 1 mm i pył węglowy, skojarz to z kryterium "przechodzi przez sito 1×1 mm". Zapis "1,0–0 mm" czytaj jako: wszystko, co ma maksymalnie 1 mm.
