Cera tłusta (seborrhoica) jest związana z nadmierną pracą gruczołów łojowych i zwiększoną ilością sebum na powierzchni skóry. Z tego powodu jej typowe, najbardziej rozpoznawalne cechy to: grubsza struktura naskórka, błyszczenie (szczególnie w strefie T) oraz poszerzone pory, czyli widoczne ujścia gruczołów łojowych. Dodatkowo cera tłusta ma często skłonność do zaskórników i wyprysków, bo sebum miesza się z martwymi komórkami naskórka i może zatykać ujścia mieszków.
Odpowiedź "gruba, błyszcząca, o poszerzone pory, dobrze reaguje na czynniki atmosferyczne." jest poprawna, ponieważ opisuje cechy wynikające bezpośrednio z łojotoku oraz praktyczną konsekwencję mocniejszej bariery lipidowej – skóra zwykle lepiej znosi wiatr czy mróz niż cera sucha, która ma osłabioną warstwę lipidową i szybciej ulega podrażnieniu.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z następujących powodów:
- Wariant z "źle reaguje na czynniki atmosferyczne" wprowadza typową cechę częściej kojarzoną z cerą suchą lub wrażliwą. W cerze tłustej warstwa lipidów zwykle stanowi lepszą osłonę, więc taka odpowiedź jest zbyt ogólna i niepasująca do charakterystyki cery tłustej.
- Warianty z określeniem "cienka" nie pasują do klasycznego obrazu cery tłustej. W praktyce zawodowej częściej obserwuje się skórę grubszą, z wyraźniejszą fakturą i większą widocznością porów.
W gabinecie rozpoznanie cery tłustej można wstępnie potwierdzić testem bibułką kosmetyczną (tłuste ślady w strefie T i często także na policzkach). W pielęgnacji ważne jest oczyszczanie i regulacja sebum, ale bez agresywnego przesuszania, ponieważ nadmierne odtłuszczanie może paradoksalnie nasilać łojotok. Warto też pamiętać, że cera tłusta wymaga nawilżania (wody), choć zwykle nie potrzebuje ciężkiego natłuszczania.
