Popyt na usługi hotelarskie zależy od czynników po stronie nabywców: tego, czy konsumenci chcą i mogą kupować noclegi i usługi towarzyszące przy danym poziomie cen. Jednym z kluczowych determinantów popytu jest dochód (zamożność społeczeństwa). Gdy dochody rosną, wzrasta popyt na dobra normalne, do których zazwyczaj zalicza się usługi hotelarskie: ludzie częściej podróżują, częściej korzystają z noclegów komercyjnych oraz wybierają wyższy standard.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Wzrost zamożności społeczeństwa." – to klasyczny czynnik przesuwający krzywą popytu w prawo (więcej chętnych i zdolnych do zakupu przy tej samej cenie).
Pozostałe propozycje nie są determinantami popytu:
- "Wielkość obrotów hotelarskich." opisuje wynik działalności (efekt sprzedaży). Obroty mogą rosnąć, bo popyt wzrósł, ale same w sobie nie są typową przyczyną wzrostu popytu.
- "Liczba obiektów noclegowych." dotyczy podaży (dostępności miejsc). Więcej obiektów może ułatwiać zaspokojenie popytu, lecz nie oznacza automatycznie, że klienci będą bardziej skłonni kupować – to inna strona rynku.
- "Liczba zatrudnionego personelu." również jest czynnikiem podażowym (możliwości świadczenia usług). Zatrudnienie zwykle dostosowuje się do popytu, a nie go "tworzy" jako podstawowy determinant.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie brzmi o popyt, szukaj odpowiedzi o dochodach, preferencjach, cenach dóbr powiązanych, oczekiwaniach i liczbie nabywców. Gdy o podaż – o zasobach, kosztach i zdolnościach świadczenia usług (obiekty, personel).
