Niepełnosprawność słuchu wpływa głównie na odbiór informacji i możliwość porozumiewania się. Dlatego w planowaniu czynności opiekuńczo‑pielęgnacyjnych kluczowe są działania, które zmniejszają barierę komunikacyjną i zapobiegają nieporozumieniom (np. w zakresie zaleceń, zgody na czynności, zgłaszania dolegliwości).
Poprawna jest odpowiedź: "Pomoc w komunikacji, na przykład tłumaczenie na język migowy", ponieważ wskazuje czynności bezpośrednio powiązane z deficytem słuchu. W praktyce może to oznaczać także: mówienie wyraźnie i w umiarkowanym tempie, ustawienie się przodem do pacjenta, zapewnienie dobrego oświetlenia twarzy, ograniczenie hałasu w tle, użycie komunikacji pisemnej, piktogramów lub upewnienie się poprzez parafrazę, że pacjent zrozumiał polecenie.
Odpowiedź "Pomoc w poruszaniu się po domu" jest typowa dla ograniczeń ruchowych lub ryzyka upadku, a nie jest specyficznym następstwem niedosłuchu. Może oczywiście być potrzebna u konkretnej osoby, ale nie wynika bezpośrednio z samej niepełnosprawności słuchu.
Odpowiedź "Pomoc w przygotowaniu posiłków" odnosi się do trudności w samoobsłudze, deficytów manualnych lub poznawczych. Sama utrata słuchu nie determinuje konieczności karmienia czy przygotowywania posiłków przez opiekuna (choć w indywidualnych przypadkach może współistnieć inna niesprawność).
Odpowiedź "Wszystkie wymienione" bywa wybierana "na wszelki wypadek", ale w zadaniach egzaminacyjnych zwykle sprawdza się dobór działań adekwatnych do konkretnego problemu. Tu problemem jest słuch, więc najbardziej właściwe jest wsparcie komunikacji.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw nazwij dominujący deficyt (tu: słuch), a potem wybierz czynność, która jest z nim najsilniej powiązana przyczynowo.
