Metoda Ziehla‑Neelsena to klasyczne barwienie specjalne używane w diagnostyce mikrobiologicznej do wykrywania bakterii kwasoopornych (często określanych też jako kwaso‑alkoholoodporne). Najważniejszą cechą tej grupy jest specyficzna budowa ściany komórkowej z dużą zawartością lipidów (m.in. kwasów mykolowych), co sprawia, że po wniknięciu barwnika bakterie te opierają się odbarwianiu roztworami zawierającymi kwas i alkohol.
Dlatego odpowiedź "Wykrywanie bakterii kwasoopornych." jest poprawna: celem tej metody jest różnicowanie organizmów, które utrzymują barwnik podstawowy mimo agresywnego odbarwiania, od tych, które barwnik tracą i dopiero kontrastowo się dobarwiają.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo opisują inne kryteria identyfikacji:
- "Wykrywanie bakterii Gram-ujemnych." – Gram-ujemność to wynik barwienia metodą Grama i zależy głównie od budowy osłon komórkowych (m.in. cienkiej warstwy peptydoglikanu i obecności błony zewnętrznej). Nie jest to główne zastosowanie barwienia Ziehla‑Neelsena.
- "Wykrywanie bakterii Gram-dodatnich." – analogicznie, Gram-dodatniość rozstrzyga się barwieniem Grama, a nie metodą Ziehla‑Neelsena. W tej metodzie nie ocenia się podziału na Gram+ i Gram−.
- "Wykrywanie bakterii alkoholoodpornych." – samo określenie "alkoholoodporne" jest zbyt nieprecyzyjne. W metodzie Ziehla‑Neelsena kluczowa jest odporność na odbarwianie kwasem i alkoholem, czyli kwasooporność/kwaso‑alkoholoodporność, a nie ogólna "odporność na alkohol" jako taka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się nazwa Ziehl‑Neelsen, myśl od razu o prątkach i cechie kwasooporności; gdy pojawia się Gram – o różnicowaniu Gram+ i Gram−.
