Wyłącznik różnicowoprądowy (RCD) ma dwa podstawowe parametry, które zwykle są podawane na schematach i na obudowie aparatu:
- In – prąd znamionowy (w amperach, np. 25 A). To wartość prądu obciążenia, jaką aparat może przewodzić w normalnej pracy bez uszkodzenia i przegrzewania.
- IΔn – znamionowy prąd różnicowy (w miliamperach, np. 30 mA). To próg, przy którym RCD ma zadziałać, gdy pojawi się prąd upływu do ziemi (różnica prądów między przewodem fazowym i neutralnym).
Dlatego odpowiedź "Prąd znamionowy 25 A i prąd znamionowy różnicowy 30 mA" jest poprawna: wskazuje poprawne wielkości i właściwe jednostki (A dla In oraz mA dla IΔn).
Odpowiedzi "Prąd znamionowy 16 A oraz charakterystykę B" oraz "Prąd znamionowy 10 A oraz charakterystykę B" są typowe dla wyłączników nadprądowych (MCB). Litera "B" opisuje charakterystykę zadziałania członu zwarciowego, a nie parametr RCD. Zastosowanie takich opisów do RCD jest częstym błędem wynikającym z tego, że oba aparaty bywają obok siebie w rozdzielnicy.
Odpowiedź "Prąd znamionowy 30 mA i prąd znamionowy różnicowy 25 A" jest błędna, bo zamienia wielkości miejscami: 30 mA to typowa wartość IΔn, a 25 A to typowa wartość In. Kluczową wskazówką jest zwracanie uwagi na jednostki: miliampery dotyczą czułości RCD, a ampery – obciążalności prądowej.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: RCD = In (A) + IΔn (mA), a wyłącznik nadprądowy = In (A) + charakterystyka (np. B/C/D).
