W gospodarstwie ekologicznym nawozy naturalne (np. obornik, gnojówka, gnojowica) muszą być zagospodarowane tak, aby chronić glebę i wody oraz jednocześnie wspierać żyzność gleby. Z tego powodu typowymi, akceptowalnymi kierunkami postępowania są:
- kompostowanie – pozwala ustabilizować materiał, ograniczyć uciążliwości zapachowe i uzyskać nawóz o bardziej przewidywalnym działaniu,
- rozprowadzanie na polach i pastwiskach – ale w sposób kontrolowany (dobór terminu i warunków, aby ograniczyć spływ i straty składników).
Dlatego odpowiedź: "Kompostowanie i rozprowadzanie na polach i pastwiskach w odpowiednich porach roku" opisuje praktyki, które mają sens rolniczy i środowiskowy: składniki pokarmowe wracają do obiegu w gospodarstwie, a ryzyko zanieczyszczeń można ograniczać przez właściwą organizację prac.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo wskazują działania z zasady nieakceptowalne:
- "Wyrzucanie nawozów do najbliższego strumienia lub rzeki" – prowadzi do bezpośredniego zanieczyszczenia wód (m.in. związkami azotu i materią organiczną), co grozi degradacją środowiska i jest sprzeczne z ideą produkcji ekologicznej.
- "Spalanie nawozów na otwartym ogniu" – powoduje emisje i straty składników, a przy tym nie jest racjonalną metodą nawożenia; to raczej pozbywanie się odpadu niż jego zagospodarowanie.
- "Składowanie nawozów w dużych ilościach na otwartym terenie" – zwiększa ryzyko spływu do wód, wypłukiwania składników i uciążliwości zapachowych, co w agroturystyce jest szczególnie problematyczne.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o gospodarowaniu nawozami naturalnymi szukaj odpowiedzi, które łączą zamknięcie obiegu materii (kompost/nawożenie) z ochroną wód (brak zrzutów, brak niekontrolowanego magazynowania).
