Diagnoza terapeutyczna prowadzona przez terapeutę zajęciowego jest etapem, który łączy rozpoznanie sytuacji podopiecznego z planowaniem terapii. Jej sens nie polega wyłącznie na "nazwaniu problemu", ale na zebraniu informacji potrzebnych do ustalenia, co w funkcjonowaniu osoby wymaga wsparcia i jakie zasoby można wykorzystać.
Odpowiedź "Zidentyfikowanie problemów zdrowotnych podopiecznego i wyznaczenie celów terapii" jest trafna, ponieważ cele terapii powinny wynikać z rozpoznanych trudności (np. ograniczeń w samoobsłudze, aktywnościach dnia codziennego, udziale społecznym) i być punktem wyjścia do doboru metod oraz aktywności terapeutycznych.
Odpowiedź "Wyznaczenie celów terapii bez uwzględniania problemów zdrowotnych podopiecznego" jest błędna, bo cele nie mogą być oderwane od realnych potrzeb i ograniczeń. Bez diagnozy łatwo ustalić cele nieadekwatne (zbyt trudne, zbyt łatwe lub nieistotne), co obniża skuteczność terapii.
Odpowiedź "Zidentyfikowanie problemów zdrowotnych podopiecznego bez wyznaczania celów terapii" także jest błędna. Sama identyfikacja trudności nie zamienia się automatycznie w działanie terapeutyczne; brak celów utrudnia planowanie, dobór aktywności i ocenę postępów.
Odpowiedź "Żadne z powyższych" nie jest prawidłowa, ponieważ wśród propozycji znajduje się kompletne ujęcie: rozpoznanie problemów oraz określenie celów terapii. Na egzaminie warto zapamiętać prostą sekwencję: ocena/diagnoza → wnioski → cele → plan → realizacja → ewaluacja.