Różnica między skanowaniem materiałów odbiciowych a transparentnych wynika przede wszystkim z tego, w jaki sposób światło dociera do sensora i jak powstaje obraz.
Materiały odbiciowe (np. wydruki, fotografie na papierze, rysunki) skanuje się światłem, które pada na powierzchnię oryginału i odbija się do układu optycznego skanera. W typowym skanerze płaskim źródło światła znajduje się w głowicy i oświetla dokument od góry (od strony sensora), a urządzenie mierzy ilość światła odbitego.
Materiały transparentne (np. klisze, negatywy, slajdy) nie odbijają obrazu w sposób porównywalny do papieru – obraz jest zapisany jako zmiany przezroczystości i/lub barwy w materiale. Dlatego skanuje się je w trybie transmisyjnym: potrzebne jest podświetlenie od tyłu, aby światło przeszło przez materiał i dopiero wtedy zostało zarejestrowane przez sensor.
Dlatego odpowiedź mówiąca o konieczności podświetlenia transparentów od tyłu jest trafna – opisuje kluczową, konstrukcyjno-funkcjonalną różnicę między tymi trybami.
Pozostałe propozycje (o większej głębi bitowej albo większej rozdzielczości dla jednego typu materiału) mogą bywać prawdziwe w konkretnych projektach lub zaleceniach jakościowych, ale nie stanowią reguły definiującej różnicę między skanowaniem odbiciowym i transparentnym. Dobór DPI i bitowości zależy m.in. od docelowego zastosowania (druk/WWW), wymaganego powiększenia, jakości oryginału, szumu skanera i potrzeb obróbki. Nie jest więc poprawne sprowadzanie podstawowej różnicy do "zawsze większej" rozdzielczości lub bitowości dla jednej z grup materiałów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie pyta o "główne różnice", zwykle chodzi o zasadę działania (oświetlenie/tryb pracy), a nie o parametry, które mogą się zmieniać zależnie od zadania.
