Wzbogacalniki DISA to klasyczne urządzenia odsadzarkowe pracujące w wodzie. Rozdział ziaren odbywa się grawitacyjnie w warunkach pulsującego strumienia wody, co powoduje okresowe rozluźnianie i zagęszczanie warstwy materiału. Taki mechanizm jest najskuteczniejszy dla frakcji grubych, gdzie różnice gęstości i prędkości opadania ziaren przekładają się na czytelny rozdział na produkt lżejszy i cięższy.
Dlatego w praktyce węgiel kamienny kierowany do wzbogacania w odsadzarkach DISA powinien mieć uziarnienie 20–200 mm. Dolna granica wynika z tego, że ziarna zbyt drobne (poniżej tej wartości) mają małą bezwładność, łatwiej ulegają unoszeniu i mieszaniu w strumieniu wody, a ich rozdział staje się mniej selektywny. Z kolei ziarna zbyt duże są ograniczone konstrukcją komory roboczej i warunkami pulsacji, co pogarsza efektywność procesu.
Dlaczego pozostałe zakresy są błędne?
- 0–10 mm to frakcja drobna: w praktyce częściej wymaga innych procesów (np. technologii przeznaczonych do drobnicy), bo w odsadzarce wodnej rozdział bywa mniej dokładny i trudniej stabilny.
- 10–20 mm to frakcja przejściowa: może być kierowana do rozwiązań dla średnich uziarnień, ale pytanie dotyczy typowych warunków pracy wzbogacalników DISA dla grubego węgla.
- 5–15 mm jest jeszcze drobniejsze i dodatkowo nie obejmuje charakterystycznej dolnej granicy 20 mm wskazywanej dla tego typu urządzeń, więc nie odpowiada typowej nadawie.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że przed wzbogacaniem w DISA kluczowe jest przesortowanie nadawy (odsianie zbyt drobnych i zbyt grubych frakcji), bo niewłaściwe uziarnienie od razu obniża jakość rozdziału.
