Wzbogacanie flotacyjne polega na rozdziale ziaren na podstawie różnic w ich własnościach powierzchniowych (najczęściej hydrofobowości) w zawiesinie wodnej. Ziarna "pożądanej" frakcji, po odpowiednim przygotowaniu i w obecności reagentów, łatwiej przyczepiają się do pęcherzyków powietrza i są wynoszone do piany, natomiast pozostałe pozostają w zawiesinie.
Kluczowym warunkiem skutecznej flotacji jest odpowiednie uziarnienie nadawy. Ziarna muszą być na tyle małe, aby:
- były dostatecznie uwolnione (minerał użyteczny oddzielony od skały płonnej),
- miały dużą powierzchnię kontaktu i mogły efektywnie oddziaływać z reagentami,
- łatwo wchodziły w kontakt z pęcherzykami i utrzymywały się w agregacie z pęcherzykiem.
Zbyt grube ziarna (rzędu kilku–kilkunastu milimetrów) w praktyce technologicznej znacznie trudniej jest unieść w pianie i utrzymać w stabilnym agregacie z pęcherzykiem. Prowadzi to do spadku uzysku, pogorszenia selektywności oraz większej wrażliwości procesu na wahania parametrów (napowietrzanie, mieszanie, dawki reagentów).
Dlatego w ujęciu ogólnym, egzaminacyjnym, jako typową nadawę do flotacji wskazuje się materiał drobny, poniżej 0,5 mm. Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dotyczą frakcji zbyt grubych jak na klasyczne warunki flotacji: przedziały 0,5–10,0 mm oraz 2,0–15,0 mm odnoszą się raczej do operacji dla grubszych ziaren (np. kruszenie, przesiewanie, niektóre metody grawitacyjne), a "powyżej 10,0 mm" jest zdecydowanie nieadekwatne dla flotacji pianowej.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać powiązanie: flotacja = drobne ziarno + przygotowanie w postaci mielenia i klasyfikacji. W praktyce przemysłowej dokładny zakres uziarnienia zależy od kopaliny i układu technologicznego, ale zasada "drobna nadawa" pozostaje kluczowa.
