Podczas zimowej (luty) pieszej wycieczki górskiej organizator powinien identyfikować zagrożenia charakterystyczne dla pory roku i rzeźby terenu. W warunkach zimowych jednym z kluczowych ryzyk jest zejście lawiny, szczególnie na stromych stokach i w rejonach, gdzie pokrywa śnieżna może się odrywać warstwami.
Odpowiedź "Zejścia lawiny." jest poprawna, ponieważ pytanie odwołuje się do znaku z rysunku, który ma funkcję ostrzegawczą. W praktyce znak tego typu ma zwrócić uwagę turysty i organizatora na odcinki szlaku, gdzie ryzyko lawinowe może być podwyższone, a więc wymaga to ostrożności, ewentualnej zmiany trasy, dostosowania planu przejścia oraz bieżącej oceny warunków.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepszym wyborem w tym ujęciu?
- "Oblodzenia szlaku." to zagrożenie typowe zimą, ale ma charakter ogólny i nie jest specyficznie powiązane z ostrzeżeniem lawinowym. Oblodzenie dotyczy wielu tras, także poza obszarami lawinowymi, i zwykle wymaga innego rodzaju przygotowania (np. techniki poruszania się, odpowiedniego obuwia/elementów antypoślizgowych).
- "Osuwiska skalnego." może wystąpić w górach, jednak częściej kojarzy się z niestabilnością stoków i podłoża skalnego w innych warunkach (np. po intensywnych opadach deszczu, cyklach zamarzania/rozmarzania). Nie jest to typowe "wprost" zagrożenie wskazywane przez znak związany z lawinami.
- "Podtopienia szlaku." są bardziej prawdopodobne w okresach roztopów lub po dużych opadach deszczu, a nie jako główne ryzyko wynikające z ostrzeżenia na zimowym górskim szlaku w lutym.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach z rysunkiem kluczowe jest połączenie kontekstu (pora roku, rodzaj aktywności, teren) z funkcją znaku. Najpierw interpretuj ostrzeżenie, a dopiero potem oceniaj, które zagrożenie jest z nim najbardziej spójne.
