W układzie oszczędnościowym (jeden watomierz ze sztucznym zerem) cewka prądowa jest włączona w jeden przewód liniowy (np. L1), a cewka napięciowa mierzy napięcie między tym przewodem a punktem sztucznego zera N. W układzie trójfazowym symetrycznym watomierz mierzy moc jednej fazy, a moc całkowita jest liczona jako P = 3 · PW1.
Z tabliczki znamionowej silnika wynika oznaczenie 230/400 V Δ/Y oraz odpowiadające mu prądy 3,64/2,10 A. Oznacza to, że:
- dla sieci 400 V silnik należy połączyć w gwiazdę (Y), a prąd znamionowy wynosi około 2,10 A,
- dla sieci 230 V silnik pracuje w trójkąt (Δ) i pobiera większy prąd (tu 3,64 A).
W połączeniu Y w sieci 400 V napięcie fazowe wynosi Uf = 400 V / √3 ≈ 230 V. To właśnie napięcie fazowe (L1–N) pojawia się na cewce napięciowej watomierza w tym układzie pomiarowym.
Dobór zakresu prądowego: mierzony prąd to ok. 2,10 A, więc należy wybrać najbliższy większy standardowy zakres IN = 2,5 A. Zastosowanie 5 A byłoby wprawdzie "bezpieczne", ale pogarszałoby dokładność (większy błąd względny wskazania przy pomiarze w dolnej części skali).
Dobór zakresu napięciowego: mierzona wartość to ok. 230 V. Dopuszczalne przeciążenie cewki napięciowej wynosi 1,5·UN, więc dla zakresu 200 V maksymalnie dopuszczalne jest około 300 V, co obejmuje 230 V. Zakres 100 V dawałby dopuszczalne 150 V, czyli byłby zbyt mały i prowadziłby do przeciążenia cewki napięciowej.
Dlatego poprawny dobór zakresów to UN = 200 V oraz IN = 2,5 A. Pozostałe odpowiedzi odpadają: warianty z 100 V nie spełniają warunku przeciążalności dla ~230 V, a wariant z 5 A jest nieoptymalny metrologicznie dla prądu ~2,10 A.
