Metoda COR (warunkowy odruch orientacyjny) należy do behawioralnych sposobów oceny słyszenia u małych dzieci. Jej istotą jest obserwacja ukierunkowanej reakcji dziecka na bodziec dźwiękowy. W praktyce najbardziej typową, oczekiwaną odpowiedzią jest zwrócenie się/odwrócenie głowy w stronę źródła dźwięku (reakcja orientacyjna), ponieważ wskazuje ona, że bodziec został zauważony i zlokalizowany na poziomie zachowania.
Odpowiedź "Odwrócenia głowy w kierunku pojawiającego się sygnału." jest poprawna, bo opisuje reakcję specyficzną dla procedur orientacyjnych: dziecko lokalizuje i kieruje uwagę na bodziec. Taka odpowiedź ma większą wartość diagnostyczną niż reakcje nieswoiste, które mogą wynikać z wielu przyczyn niezwiązanych bezpośrednio z odbiorem dźwięku (zmęczenie, zmiana pozycji, przypadkowe ruchy).
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami":
- "Jednoczesnego wyprostowania kończyn górnych i dolnych." opisuje reakcję o charakterze odruchowym (kojarzoną z reakcją przestrachu). Jest ona słabiej kontrolowana, zależna od pobudzenia i nie jest tak jednoznaczna interpretacyjnie w kontekście COR.
- "Wybudzenia z płytkiego snu." to reakcja nieswoista: dziecko może się wybudzić z wielu powodów, a brak wybudzenia nie wyklucza słyszenia (np. głębszy sen, adaptacja).
- "Przerwania ssania." również bywa obserwowane w ocenie zachowania niemowląt, ale jest mało specyficzne dla COR i może zależeć od głodu, komfortu, stresu czy zmiany uwagi bez lokalizacji źródła bodźca.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o COR szukaj odpowiedzi opisujących orientację (lokalizację/zwrot głowy/ukierunkowanie), a nie reakcji ogólnych organizmu lub odruchów przestrachu.
