Kod WCHC stosuje się wobec pasażera z ograniczoną mobilnością, który jest całkowicie niesamodzielny w poruszaniu się i wymaga użycia wózka oraz stałej pomocy personelu podczas przejścia przez kolejne etapy podróży w terminalu (od zgłoszenia się na lotnisku aż do zajęcia miejsca w samolocie). W praktyce taki zapis pozwala właściwie zaplanować asystę i uniknąć sytuacji, w której na bramce zabraknie personelu lub sprzętu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- MEDA – ten kod dotyczy sytuacji medycznej/zdrowotnej wymagającej szczególnego podejścia (np. oceny przewoźnika lub dodatkowych uzgodnień), a nie samego poziomu niesamodzielności ruchowej na wózku.
- STCR – odnosi się do pasażera transportowanego na noszach, czyli innego rodzaju asysty niż standardowe wsparcie dla osoby na wózku.
- BLIND – dotyczy pasażera z dysfunkcją wzroku; może on wymagać asysty na lotnisku, ale nie opisuje stanu "całkowicie nieruchomy na wózku".
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o kody asysty kluczowe są dwa elementy: (1) rodzaj ograniczenia (mobilność, medyczne, sensoryczne) oraz (2) poziom samodzielności i momenty, w których potrzebna jest pomoc (terminal, boarding, wejście na pokład, zajęcie miejsca). To pozwala odróżnić kody "wózkowe" od medycznych, "noszowych" i sensorycznych.
