Okładzina ściany wykonana z płytek ceramicznych szkliwionych jest kojarzona przede wszystkim z dobrą odpornością powierzchni na działanie wody i łatwością utrzymania w czystości. Wynika to z obecności warstwy szkliwa, czyli stopionej powłoki szklistej na licu płytki. Taka powłoka stanowi barierę dla wody i zabrudzeń, dlatego w ujęciu ogólnym wskazuje się na małą nasiąkliwość okładziny.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do typowej charakterystyki okładziny z płytek szkliwionych?
- "Dużą przesiąkliwością." Przesiąkliwość oznacza łatwe przenikanie wody przez materiał. Dla okładziny z płytek (zwłaszcza z warstwą szkliwa na powierzchni) byłaby to cecha niepożądana, bo sprzyjałaby zawilgoceniu warstw pod okładziną.
- "Małą mrozoodpornością." Mrozoodporność zależy od wielu czynników (m.in. struktury materiału i podatności na nasiąkanie). Nie jest to cecha, którą można jednoznacznie przypisać wszystkim płytkom szkliwionym tylko na podstawie samego faktu szkliwienia.
- "Dużą higroskopijnością." Higroskopijność to zdolność pochłaniania wilgoci z powietrza. Materiały o dużej higroskopijności (np. niektóre materiały gipsowe) mogą łatwo chłonąć wilgoć. Dla okładziny z płytek szkliwionych typowe jest raczej ograniczenie takiego zjawiska na powierzchni.
W praktyce wykonawczej warto pamiętać, że o zachowaniu całej przegrody decyduje nie tylko płytka, ale też spoiny, klej i ewentualna hydroizolacja. Na egzaminie jednak pytanie sprawdza podstawową umiejętność: rozpoznanie, że szkliwo ogranicza wnikanie wody, więc właściwością wskazywaną jako charakterystyczna jest niska nasiąkliwość.
