Rola asystenta polega na wspieraniu samodzielności i jakości życia osoby z ograniczoną mobilnością, w tym na pomaganiu w realizacji jej pasji i celów. Dlatego poprawne jest działanie polegające na organizacji nauki gry (np. znalezieniu nauczyciela, ustaleniu dostępnej formy zajęć stacjonarnych lub zdalnych) oraz na doborze rozwiązania dostosowanego do możliwości ruchowych (instrument wymagający mniejszej mobilności). Takie podejście łączy poszanowanie autonomii z praktyczną organizacją wsparcia.
Odpowiedź "Zasugerujesz, że osoba niepełnosprawna powinna skupić się na aktywnościach, które nie wymagają dużej mobilności" jest nieprawidłowa, bo ma charakter ograniczający: zamiast szukać sposobu realizacji zainteresowania, zawęża wybór i może działać demotywująco. Wsparcie nie polega na przekierowaniu na "łatwiejsze" aktywności, tylko na wspólnym znalezieniu dostępnej formy tej aktywności, na której zależy osobie.
Odpowiedź "Powiesz jej, że nauka gry na instrumencie muzycznym jest zbyt skomplikowana" jest błędna, ponieważ jest formą zniechęcania i oceny zamiast wsparcia. Trudność nauki zależy od metody, tempa, dostosowań i motywacji; zadaniem asystenta jest pomóc w organizacji warunków, a nie przesądzać o niepowodzeniu.
Odpowiedź "Zignorujesz jej zainteresowanie, skupiając się na innych formach aktywności" jest nieprawidłowa, bo przeczy podstawowym zasadom pracy asystenckiej: to osoba wspierana definiuje cele, a asystent pomaga je osiągać. Ignorowanie zainteresowań obniża poczucie sprawczości i może pogarszać dobrostan.
Na egzaminie warto pamiętać o regule: wybieraj odpowiedzi, które łączą poszanowanie wyboru osoby z konkretnym działaniem organizacyjnym i dostosowaniem środowiska/sprzętu, zamiast odpowiedzi oceniających, wykluczających lub paternalistycznych.
