W stabilnej fazie choroby przewlekłej głównym celem opieki jest utrzymanie możliwie najlepszej sprawności i bezpieczeństwa podopiecznego oraz szybkie wychwycenie sygnałów pogorszenia. Dlatego właściwe obowiązki opiekuna to przede wszystkim monitorowanie (obserwacja stanu, nawyków, objawów) i wspieranie w codziennym funkcjonowaniu.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź o monitorowaniu i wsparciu?
Opiekun może codziennie zauważyć subtelne zmiany: spadek apetytu, osłabienie, gorszą tolerancję wysiłku, zaburzenia snu, niepokojące zachowanie, ból lub trudności w samoobsłudze. Jego rolą jest także organizacja pomocy w ADL (np. higiena, ubiór, posiłki, poruszanie się) oraz reagowanie zgodnie z ustalonym planem (np. poinformowanie rodziny lub personelu medycznego).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Przygotowywanie do śmierci – to zadanie typowe dla opieki paliatywnej/terminalnej, a nie dla stabilnego okresu choroby. W fazie stabilnej akcent jest na podtrzymaniu funkcjonowania i profilaktyce zaostrzeń.
- Zmniejszenie dawki leków – opiekun nie ma kompetencji do samodzielnej modyfikacji farmakoterapii. Może natomiast wspierać w przyjmowaniu leków zgodnie z zaleceniem i zgłaszać obserwacje działań niepożądanych.
- Zwiększenie dawki leków – analogicznie, zmiana dawki bez zlecenia lekarskiego może być niebezpieczna. Prawidłowe działanie to komunikacja: odnotowanie objawów i przekazanie informacji osobie uprawnionej do decyzji medycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli odpowiedź sugeruje "leczenie" (zmiana dawek, ordynowanie), zwykle wykracza to poza rolę opiekuna. Szukaj opcji związanych z obserwacją, wsparciem, bezpieczeństwem i właściwą eskalacją problemu.
