Zaburzenia połykania (dysfagia) mogą prowadzić do zachłyśnięcia i aspiracji pokarmu lub płynów do dróg oddechowych, a w konsekwencji m.in. do infekcji i pogorszenia stanu chorego. Dlatego ważne jest, aby osoba sprawująca opiekę przy posiłkach potrafiła zauważyć niepokojące sygnały.
Rola opiekuna medycznego w tym zakresie polega przede wszystkim na:
- monitorowaniu zachowania chorego podczas jedzenia i picia (czy pojawia się kaszel, krztuszenie, duszność, trudność w rozpoczęciu połykania, zmiana barwy głosu po przełknięciu, zaleganie pokarmu w jamie ustnej),
- reagowaniu bezpieczeństwa w ramach opieki (np. przerwanie karmienia, zapewnienie komfortu i wezwanie wsparcia, gdy występują objawy mogące sugerować zachłyśnięcie),
- zgłaszaniu zaobserwowanych objawów osobom uprawnionym do oceny klinicznej (pielęgniarce, lekarzowi) oraz rzetelnym przekazaniu informacji: co dokładnie wystąpiło, kiedy i w jakich okolicznościach.
Dlatego odpowiedź "Monitorowanie i zgłaszanie wszelkich objawów zaburzeń połykania" jest właściwa, bo opisuje działania mieszczące się w praktycznym, opiekuńczym zakresie pracy.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo:
- "Diagnozowanie…" dotyczy rozpoznania medycznego/klinicznego, które wymaga odpowiednich uprawnień i narzędzi oceny.
- "Leczenie…" oznacza wdrażanie terapii, doboru metod leczenia lub rehabilitacji – to kompetencje personelu medycznego.
- "Wszystkie powyższe" jest błędne, bo zawiera elementy wykraczające poza rolę opiekuna, nawet jeśli opiekun ma duży udział w codziennej obserwacji pacjenta.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "diagnoza" lub "leczenie", zwykle nie dotyczą one opiekuna medycznego, a raczej obserwacji, wsparcia w czynnościach i przekazywania informacji w zespole.
