W organizacji spotyka się wiele rodzajów dokumentów (np. finansowych, kadrowych, organizacyjnych). Nie wszystkie mają jednak taki sam status z punktu widzenia przechowywania.
Dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna?
Stwierdzenie "Tylko niektóre dokumenty powinny być traktowane jako dokumenty archiwalne" oddaje podstawową zasadę: dokumentacja archiwalna stanowi tylko część całej dokumentacji. Pozostałe dokumenty to dokumentacja niearchiwalna, którą przechowuje się przez wymagany/ustalony okres, a następnie (po spełnieniu warunków) może zostać przeznaczona do brakowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Wszystkie dokumenty powinny być traktowane jako dokumenty archiwalne."
To uogólnienie. Gdyby wszystkie dokumenty były archiwalne, musiałyby być przechowywane bezterminowo, co nie odpowiada praktyce zarządzania dokumentacją i prowadziłoby do nieuzasadnionego narastania zasobu. - "Wszystkie dokumenty powinny być traktowane jako dokumenty niearchiwalne."
Równie skrajne i w praktyce nieprawdziwe: część dokumentów ma trwałą wartość dowodową lub historyczną dla jednostki i powinna być zachowana, więc nie można zakładać, że całość dokumentacji jest niearchiwalna. - "Tylko niektóre dokumenty powinny być traktowane jako dokumenty niearchiwalne."
W ujęciu egzaminacyjnym to sformułowanie bywa mylące, bo sugeruje, że niearchiwalna jest jedynie niewielka część. W praktyce niearchiwalna stanowi zwykle znaczną część dokumentacji, a kluczowym rozróżnieniem jest to, że archiwalna nie obejmuje całości.
Wskazówka egzaminacyjna: Jeżeli w odpowiedziach pojawiają się skrajności ("wszystkie"), a pytanie dotyczy klasyfikacji dokumentacji, zwykle poprawne jest stwierdzenie podkreślające podział na kategorie i to, że tylko część dokumentów ma status archiwalny.