W gospodarce opakowaniami kluczowe jest rozróżnienie między recyklingiem a ponownym użyciem. Recykling oznacza przetworzenie odpadu (np. rozdrobnienie, przetopienie, regranulację) tak, aby z odzyskanego surowca powstały nowe wyroby. Ponowne użycie oznacza natomiast taki obieg opakowania, w którym po zwrocie jest ono przygotowywane do dalszego wykorzystania (np. mycie, kontrola, ponowne napełnienie) bez "przerabiania" materiału na surowiec.
Stwierdzenie "Opakowania jednorazowe podlegają recyklingowi." jest prawidłowe: jednorazowe opakowania po zużyciu stają się odpadami opakowaniowymi, a przepisy nakładają obowiązek zapewnienia recyklingu i osiągania wymaganych poziomów recyklingu odpadów opakowaniowych. W praktyce (np. w systemie kaucyjnym) jednorazowe butelki PET czy puszki są zbierane i kierowane do recyklingu.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo odwracają sens tych zasad albo mieszają pojęcia:
- "Opakowania jednorazowe nie podlegają recyklingowi." – fałsz, bo stoi w sprzeczności z wymaganiami dotyczącymi recyklingu odpadów opakowaniowych.
- "Opakowania wielokrotnego użytku nie podlegają zwrotowi." – fałsz, ponieważ istotą opakowań wielokrotnego użytku jest ich zwrot i ponowne wykorzystanie w obiegu.
- "Opakowania wielokrotnego użytku podlegają recyklingowi." – jako uogólnienie jest mylące: typowy i preferowany kierunek dla tych opakowań to zwrot oraz ponowne użycie; recykling może wystąpić dopiero po zużyciu opakowania, ale nie jest to podstawowa zasada ich funkcjonowania.
Dla technika spedytora ma to znaczenie organizacyjne: inne są procesy, dokumentowanie i trasy dla strumienia zwrotów opakowań, a inne dla strumienia odpadów opakowaniowych kierowanych do recyklingu.
