Jedna z najczęściej spotykanych zasad działania druku 3D to wytwarzanie addytywne, czyli budowanie detalu poprzez nakładanie kolejnych warstw materiału na platformie (stole) roboczej. Tak działa m.in. popularna rodzina technologii, w których materiał (np. tworzywo) jest odkładany w postaci ścieżek i warstw, a po ich zsumowaniu powstaje obiekt przestrzenny.
Odpowiedź "nakładaniu kolejnych warstw materiału tworzących obiekt na stole roboczym." trafnie opisuje ideę addytywną: zamiast przenosić obraz na płaskie podłoże, urządzenie wytwarza bryłę, a kluczowym wyróżnikiem jest właśnie warstwowość.
Pozostałe propozycje nie pasują do druku 3D, bo opisują typowe procesy poligrafii 2D:
- "termicznym wgrzaniu w materiał wcześniej przygotowanego rysunku." – to opis mechanizmu utrwalania/transferu termicznego lub znakowania, gdzie celem jest wprowadzenie obrazu w materiał, a nie budowa obiektu warstwami.
- "wykonaniu formy drukowej, którą naciąga się na perforowany cylinder drukujący." – to skojarzenie z technikami wykorzystującymi formę na cylindrze (koncepcyjnie bliższe klasycznym metodom drukowania niż wytwarzaniu addytywnemu 3D).
- "tworzeniu obrazu proszkowego, który następnie jest przenoszony na podłoże drukowe." – to charakterystyczne dla elektrofotografii/drukarek laserowych (toner), gdzie powstaje obraz na płaskim podłożu, a nie obiekt trójwymiarowy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawia się "warstwa po warstwie", "platforma/stół roboczy", "budowanie obiektu", to zwykle jest to druk 3D. Jeśli pojawia się "forma drukowa", "cylinder", "toner/proszek przenoszony na podłoże", to są to technologie druku 2D.
