Rozcieranie jest jedną z podstawowych technik masażu stosowanych także w praktyce kosmetycznej. W ujęciu praktycznym polega na wykonywaniu tarcia tkanek, zwykle z wyczuwalnym przesuwaniem skóry względem podłoża. Charakterystyczne są przy tym ruchy koliste i półkoliste, które pozwalają działać miejscowo oraz stopniowo zwiększać przekrwienie i rozgrzanie tkanek.
Opis "ruchach kolistych i półkolistych" pasuje więc do rozcierania, bo oddaje typowy tor pracy dłoni i sposób mechanicznego oddziaływania na tkanki.
Pozostałe propozycje opisują inne chwyty i mogą wprowadzać w błąd:
- "krótkich szybkich uderzeniach" – to typowy opis oklepywania (ruchy perkusyjne), a nie rozcierania.
- "ruchach powolnych, posuwistych" – taki opis bardziej odpowiada głaskaniu, gdzie dominuje przesuwanie dłoni po skórze wzdłuż określonego kierunku, zwykle płynnie i równomiernie.
- "delikatnych rytmicznych uciskaniach" – uciski kojarzą się z ugniataniem lub elementami ucisku w masażu, a nie z tarciem wykonywanym ruchem kolistym.
W przygotowaniu do egzaminu warto uczyć się technik masażu poprzez dwa klucze: (1) tor ruchu (kolisty, posuwisty, uderzeniowy), (2) rodzaj kontaktu z tkanką (tarcie, ucisk, uderzenie, drganie). To pozwala szybko odróżnić rozcieranie od pozostałych chwytów.
