W obmiarze robót najpierw ustala się, jaką wielkość fizyczną opisuje dana praca, a dopiero potem dobiera właściwą jednostkę.
Roboty ziemne przy regulacji rzek obejmują m.in. wykonywanie wykopów w korycie, profilowanie skarp, formowanie odkładów oraz wykonywanie nasypów. Wspólną cechą tych czynności jest to, że dotyczą one ilości (kubatury) gruntu przemieszczanego lub usuwanego. Tę ilość opisuje się w jednostkach objętości, czyli w metrach sześciennych (m3).
Dlatego odpowiedź "m3" jest właściwa: pozwala jednoznacznie określić, ile gruntu zostało wydobyte, przetransportowane lub wbudowane.
Pozostałe jednostki nie pasują do sensu obmiaru robót ziemnych:
- m2 dotyczy powierzchni (np. umocnień, okładzin, darniowania). Roboty ziemne mogą obejmować pewien obszar, ale rozlicza się je przede wszystkim przez kubaturę, nie samą powierzchnię.
- m jest jednostką długości (np. długość odcinka umocnienia, długość rowu o z góry określonym przekroju w uproszczeniu). W typowym obmiarze robót ziemnych nie oddaje rzeczywistej ilości gruntu.
- hm (hektometr) to również jednostka długości używana raczej pomocniczo w opisie kilometracji cieków, a nie do rozliczania urobku. Nie opisuje ani powierzchni, ani objętości robót ziemnych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się wykopy/nasypy/urobek, najczęściej szukasz jednostek objętości. Gdy mowa o okładzinie, geowłókninie lub umocnieniu płytami – częściej będzie to m2, a przy elementach liniowych (np. krawężnikach/odcinkach) – m.
