W pomiarach zanieczyszczeń powietrza "stężenie" opisuje, ile danej substancji przypada na określoną ilość powietrza. W praktyce spotyka się dwa główne sposoby zapisu:
- stężenie masowe – np. µg/m3, czyli masa substancji (mikrogramy) w jednostce objętości powietrza (metr sześcienny),
- udział objętościowy/molowy – zapisywany jako wielkość bezwymiarowa w skali "części na…", najczęściej ppm (parts per million) i ppb (parts per billion). Takie jednostki są powszechne dla gazów i par w analizie składu powietrza.
Odpowiedź "N/m3" nie stanowi typowej jednostki stężenia. Sam zapis "na metr sześcienny" nie wystarcza, aby opisać stężenie – musi mu towarzyszyć informacja czego dotyczy licznik (masa, liczba moli, liczba cząstek itp.). Litera "N" może kojarzyć się z "normalnymi warunkami" (np. przy przeliczaniu objętości gazu do warunków odniesienia), ale w tym brzmieniu nie jest to jednoznaczna, standardowa jednostka stężenia zanieczyszczeń powietrza.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są uznawane za jednostki stężenia? "ppm" i "ppb" opisują ułamek składu (udział) danej substancji w mieszaninie gazów, a "µg/m3" jest klasycznym zapisem stężenia masowego używanym m.in. dla pyłów zawieszonych i wielu zanieczyszczeń. Na egzaminie warto zwracać uwagę na to, czy jednostka wskazuje konkretną wielkość (masa lub udział) odniesioną do objętości, a nie tylko samą "objętość w mianowniku".