W inwentaryzacji dendrologicznej ważne jest, aby jednostka miary była dopasowana do typowej skali opisywanej wielkości oraz żeby zapis był czytelny w tabelach i kartach inwentaryzacyjnych.
Obwód pnia (mierzony najczęściej taśmą na ustalonej wysokości) podaje się typowo w centymetrach. Wartości obwodu pnia dla drzew w terenie często mieszczą się w zakresie dziesiątek do kilkuset centymetrów, co ułatwia porównania między drzewami i ogranicza liczbę miejsc po przecinku.
Średnica korony to wielkość o większej skali przestrzennej. Korona drzewa ma zwykle rozpiętość liczona w metrach, dlatego zapis w metrach jest bardziej naturalny i praktyczny w dokumentacji projektowej (np. przy ocenie kolizji z obiektami, drogami, sieciami).
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe w typowej konwencji zapisu?
- "Obwód pnia – [cm]; średnica korony – [cm]": zapis średnicy korony w centymetrach jest mało czytelny (np. 850 cm zamiast 8,5 m) i utrudnia szybkie porównania oraz analizę przestrzenną.
- "Obwód pnia – [mm]; średnica korony – [cm]": zastosowanie mm dla obwodu pnia zwykle daje nadmierną "dokładność pozorną" w dokumentacji terenowej, a nadal nie rozwiązuje problemu skali dla korony.
- "Obwód pnia – [m]; średnica korony – [m]": metr dla obwodu pnia jest mniej praktyczny, bo wymusza ułamki (np. 1,35 m), a w zestawieniach trudniej porównywać wartości niż przy zapisie w cm.
Na egzaminie zwracaj uwagę na to, czy dana wielkość jest pomiarowa i "centymetrowa" (pień) czy przestrzenna i "metrowa" (korona). To częsty schemat w dokumentacji zieleni.