W relacyjnej bazie danych rekord (wiersz) w tabeli powinien mieć atrybut lub zestaw atrybutów, które pozwalają wskazać dokładnie ten jeden rekord. Tę rolę pełni klucz podstawowy (PRIMARY KEY). Jego istotą nie jest to, że "jest liczbą", tylko że stanowi unikalny identyfikator w obrębie tabeli: dwie różne krotki (wiersze) nie mogą mieć tej samej wartości klucza podstawowego.
Dlaczego odpowiedź "klucza podstawowego" jest poprawna?
Klucz podstawowy jest projektowany właśnie po to, aby jednoznacznie identyfikować rekord. Dzięki temu aplikacja (np. strona internetowa korzystająca z bazy) może bezbłędnie pobrać, zaktualizować lub usunąć konkretny wiersz, odwołując się do wartości PRIMARY KEY.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "klucza obcego" – klucz obcy (FOREIGN KEY) służy do tworzenia powiązań między tabelami i wskazuje zwykle na klucz podstawowy w innej tabeli. Nie jest on definicją "jednoznacznego identyfikatora rekordu" w tabeli, bo może się powtarzać (np. wiele zamówień jednego klienta).
- "numeryczne" – fakt, że identyfikator często bywa liczbą (np. AUTO_INCREMENT), to jedynie częsta praktyka implementacyjna. Klucz podstawowy może być też tekstowy lub złożony; "numeryczne" nie opisuje więc pojęcia jednoznacznego identyfikatora.
- "relacji" – relacja to powiązanie między tabelami (np. 1:N), a nie pole, które identyfikuje pojedynczy rekord. To inny poziom pojęciowy w modelu relacyjnym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "jednoznaczny identyfikator rekordu/wiersza", w pierwszej kolejności myśl o PRIMARY KEY, a dopiero potem o kluczach obcych i relacjach.