W miarę zużywania się ostrza narzędzia skrawającego (stępienie, wykruszenia, narost, zużycie na powierzchni natarcia i/lub przyłożenia) zmieniają się warunki skrawania. Najczęściej rosną siły skrawania i tarcie, a to sprzyja powstawaniu drgań. Drgania i większe obciążenie układu obrabiarka–uchwyt–przedmiot–narzędzie bardzo często objawiają się wzrostem hałasu podczas obróbki. Dlatego odpowiedź "poziomu hałasu" jest zgodna z praktyczną diagnostyką procesu.
Odpowiedź "wydajności obróbki" jest nieprawidłowa, ponieważ zużyte ostrze zwykle wymusza zmniejszenie parametrów (np. posuwu) albo powoduje pogorszenie stabilności procesu. W efekcie realna wydajność (czas i liczba braków) nie rośnie, tylko spada.
Odpowiedź "gładkości powierzchni" także jest błędna: zużycie narzędzia częściej powoduje wzrost chropowatości (gorszą jakość powierzchni) przez tarcie, narost oraz drgania. Zamiast "gładziej" zwykle robi się "bardziej szorstko", pojawiają się ślady drgań i nieregularności.
Odpowiedź "dokładności wymiarowej" jest nieprawidłowa, bo zużycie ostrza zwiększa ryzyko odchyłek wymiarowych: narzędzie może "ciągnąć" materiał, rośnie ugięcie układu, a zmiany geometrii ostrza wpływają na wymiar i kształt. W praktyce dokładność zwykle się pogarsza, a nie poprawia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się parametry "pozytywne" (wydajność, gładkość, dokładność), to przy pytaniach o zużycie narzędzia najczęściej chodzi o to, że one maleją, natomiast rosną objawy niepożądane (hałas, drgania, temperatura, opory skrawania).
