U osoby starszej z trudnościami w poruszaniu się kluczowe jest, aby motywowanie nie polegało na "wymuszaniu aktywności", tylko na usuwaniu barier i budowaniu motywacji wewnętrznej. Odpowiedź "Zaproponowanie zajęć, które nie wymagają ruchu, ale są zgodne z zainteresowaniami podopiecznego" jest trafna, ponieważ łączy dwie podstawowe zasady terapii zajęciowej: indywidualizację oraz dostosowanie wymagań do aktualnych możliwości funkcjonalnych.
Jeśli zajęcie jest zgodne z zainteresowaniami, pacjent/ podopieczny częściej odczuwa sens działania, ma większą gotowość do rozpoczęcia aktywności i łatwiej utrzymuje zaangażowanie. Gdy jednocześnie zadanie nie wymaga intensywnego ruchu, zmniejsza się ryzyko bólu, szybkiego zmęczenia czy lęku przed upadkiem. To zwiększa prawdopodobieństwo regularnego uczestnictwa i pozwala stopniowo budować sukcesy, które dalej wzmacniają motywację.
Odpowiedź "Zmuszenie podopiecznego do udziału w zajęciach ruchowych" jest niekorzystna, bo przymus zwykle uruchamia opór, obniża poczucie autonomii i może prowadzić do rezygnacji z terapii. Dodatkowo może zwiększać ryzyko przeciążenia lub urazu, zwłaszcza gdy ograniczenia ruchowe wynikają z chorób przewlekłych.
"Ignorowanie problemu, licząc na to, że podopieczny sam zacznie się angażować" jest błędne, ponieważ brak reakcji nie usuwa barier (np. bólu, obaw, niskiej wiary w skuteczność) i często utrwala bierność. W terapii zajęciowej potrzebna jest aktywna współpraca: rozmowa, rozpoznanie preferencji oraz stopniowanie trudności.
"Zastosowanie systemu kar i nagród" bywa myląco atrakcyjne, ale w pracy z osobą starszą może przenosić ciężar na bodźce zewnętrzne, a nie na sens i satysfakcję z aktywności. Kary dodatkowo pogarszają relację terapeutyczną, mogą wzbudzać wstyd i lęk, co obniża udział w zajęciach.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o motywowanie najczęściej właściwy kierunek to: dopasowanie aktywności do możliwości + odwołanie do zainteresowań + współdecydowanie, a nie przymus czy sankcje.
