Choroba zakaźna (infekcyjna) to taka, której przyczyną jest czynnik biologiczny zdolny do przeniesienia się między osobnikami (bezpośrednio lub pośrednio) i wywołania choroby. Choroba niezakaźna wynika natomiast np. z zaburzeń metabolicznych, endokrynologicznych, urazów czy wad wrodzonych i nie "szerzy się" w populacji na drodze transmisji patogenu.
"Cukrzyca u psów" jest typowym przykładem choroby niezakaźnej. Wynika z zaburzeń gospodarki insulinowej i metabolizmu glukozy; wymaga diagnostyki (m.in. oceny glikemii) oraz leczenia i monitoringu, ale nie uzasadnia wdrażania działań przeciwepidemicznych jak izolacja z powodu zakaźności.
"ASF (Afrykański Pomór Świń)" to ciężka wirusowa choroba zakaźna świń i dzików, związana z wysokim ryzykiem szerzenia w stadzie oraz przez czynniki pośrednie (materiał zakaźny, sprzęt, transport). Dlatego w praktyce kluczowe są bioasekuracja, ograniczenie kontaktów i rygor sanitarny.
"Wścieklizna" jest wirusową chorobą zakaźną ssaków, typowo przenoszoną przez ślinę (np. w wyniku pogryzienia). Z punktu widzenia technika weterynarii istotne jest rozpoznawanie ryzyka, postępowanie ostrożnościowe i znajomość roli szczepień ochronnych.
"BSE (Choroba Szalonych Krów)" jest chorobą prionową. Nie jest klasyczną infekcją wirusową/bakteryjną, ale ma charakter transmisyjny (czynnik może zostać przeniesiony w specyficznych warunkach). To bywa źródłem nieporozumień terminologicznych: część materiałów odróżnia "zakaźne" od "transmisyjnych", jednak w ujęciu egzaminacyjnym zwykle traktuje się ją jako chorobę podlegającą zwalczaniu ze względu na możliwość przeniesienia czynnika.
Podsumowanie: jedyną odpowiedzią niezakaźną jest cukrzyca, pozostałe pozycje dotyczą chorób związanych z przenoszalnym czynnikiem chorobotwórczym.
