W zadaniach kosztorysowych kluczowe jest rozróżnienie między powierzchnią robót (tu: pole połaci dachu) a ilością materiału, która bywa większa lub mniejsza od powierzchni robót, ponieważ zależy od norm/ nakładów (np. zakładów, docinek, strat technologicznych).
Krok 1: oblicz powierzchnię dachu
Połać ma kształt prostokąta o wymiarach 8 m i 12,5 m, więc:
S = 8 × 12,5 = 100 m2.
Krok 2: zastosuj nakład z tabeli dla dwóch warstw
Treść wskazuje, że należy postąpić "zgodnie z nakładami podanymi w tabeli". Oznacza to, że z tabeli trzeba odczytać, ile m2 papy przypada na wykonanie dwóch warstw papy asfaltowej nawierzchniowej na 1 m2 dachu o konstrukcji drewnianej. Ten współczynnik uwzględnia technologię wykonania, a nie tylko "gołe" podwojenie powierzchni.
Krok 3: wyznacz ilość papy i koszt
Po odczytaniu współczynnika z tabeli oblicza się łączną ilość papy: Q = S × współczynnik. Następnie koszt materiału to: K = Q × 5,00 zł. Zastosowanie właściwego współczynnika z tabeli prowadzi do wyniku 585,00 zł.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Wyniki bliskie 585 zł zwykle wynikają z użycia innego współczynnika (np. dla innego rodzaju papy, innej podstawy lub innej liczby warstw) albo z błędnego zaokrąglenia.
- Znacznie większe kwoty najczęściej pochodzą z mechanicznego policzenia 100 m2 × 2 warstwy × 5 zł = 1000 zł (lub podobnie), czyli z pominięcia tego, że zadanie wymaga nakładu z tabeli, a nie prostego mnożenia przez 2.
- Błędem bywa też pomylenie "papy nawierzchniowej" z inną pozycją normy albo odczyt współczynnika z niewłaściwej kolumny (np. dla innej konstrukcji dachu).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw policz powierzchnię, potem sprawdź, czy w treści jest odwołanie do tabeli/normy. Jeżeli jest – wynik powinien wynikać z odczytu współczynnika, a nie z intuicyjnego mnożenia przez liczbę warstw.
