W farmakologii rozróżnia się m.in. działanie miejscowe oraz działanie ogólne (systemowe). Kryterium jest to, czy substancja czynna dociera do krążenia ogólnego i dzięki temu może oddziaływać na odległe narządy.
Jeżeli po podaniu leku na skórę nie dochodzi do wchłonięcia do krwioobiegu, lek pozostaje w miejscu aplikacji i działa głównie na tkanki, z którymi ma bezpośredni kontakt (np. na powierzchni skóry, w obrębie naskórka, w mieszkach włosowych). W takiej sytuacji mówimy o działaniu miejscowym. Typowe przykłady to maści przeciwzapalne, preparaty odkażające czy środki przeciwświądowe, gdy celem jest efekt ograniczony do skóry.
Odpowiedź "ogólne" byłaby właściwa wtedy, gdy lek wchłonie się (przejdzie przez barierę skórną), trafi do krążenia i zostanie rozprowadzony po organizmie. Dopiero wtedy może wpływać na narządy odległe od miejsca podania, co zwiększa też ryzyko działań niepożądanych w innych układach.
Określenia "ośrodkowe" i "obwodowe" odnoszą się zwykle do miejsca działania w układzie nerwowym (ośrodkowy układ nerwowy vs obwodowy układ nerwowy) albo do zasięgu efektu w kontekście neurofarmakologii. Nie są one podstawowym podziałem opisującym sytuację "nie wchłonęło się do krwioobiegu", dlatego nie pasują do treści pytania.
W praktyce technika weterynarii kluczowe jest łączenie tych pojęć z obserwacją pacjenta: jeśli preparat ma działać tylko na skórę, wybiera się formę i sposób podania sprzyjające działaniu miejscowemu oraz ogranicza się ryzyko zlizania preparatu i ewentualnego działania ogólnego po podaniu doustnym.
