Jeżeli po terenie budowy poruszają się samochody do przewozu mieszanki betonowej (np. betonomieszarki) oraz inny ciężki sprzęt, nawierzchnia drogi tymczasowej musi przenieść duże obciążenia osiowe, często także obciążenia dynamiczne (hamowanie, skręcanie, najeżdżanie na nierówności) oraz pracę w warunkach wilgoci i zabrudzenia.
Rozwiązaniem, które w praktyce budowy najczęściej zapewnia wymaganą nośność i trwałość, są żelbetowe płyty pełne. Zbrojenie ogranicza ryzyko kruszenia i pękania płyty pod obciążeniem punktowym, a sztywność elementu pozwala lepiej rozłożyć naciski na podłoże. Dzięki temu droga tymczasowa jest mniej podatna na zapadanie, koleinowanie i szybkie niszczenie.
Pozostałe propozycje nie są optymalne dla intensywnego ruchu ciężkiego:
- Podsypka keramzytowa jest lekka i ma zastosowania głównie tam, gdzie liczy się redukcja ciężaru lub poprawa parametrów izolacyjnych, ale sama w sobie nie stanowi trwałej, odpornej na ścinanie nawierzchni pod ruch ciężki.
- Kostka brukowa może przenosić obciążenia, lecz wymaga odpowiedniej konstrukcji podbudowy i jest podatna na rozjeżdżanie/klawiszowanie w warunkach budowy; dodatkowo jej wykonanie jest zwykle bardziej pracochłonne niż szybki montaż płyt drogowych.
- Betonowe płyty sześciokątne bywają stosowane jako prefabrykaty nawierzchniowe, jednak bez zbrojenia i w tej geometrii typowo nie są pierwszym wyborem do ruchu bardzo ciężkiego, gdzie liczy się wysoka odporność na pękanie i duże naciski od kół.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o drogi tymczasowe na budowie pod ruch ciężki zwykle wygrywa odpowiedź wskazująca na płyty drogowe żelbetowe, bo pozwalają szybko zapewnić przejezdność i nośność w trudnych warunkach.
