W połączeniu na kołki konstrukcyjne długość kołka rozdziela się na dwie części: jedna część pracuje w pierwszym elemencie, druga w elemencie łączonym. Głębokość gniazda w boku oznacza praktycznie, na jaką głębokość należy nawiercić bok szuflady pod osadzenie kołka.
W zadaniu podano grubość elementów (18 mm) oraz długość kołka (36 mm), a dodatkowo warunek, że tył szuflady jest wpuszczony w bok. Taki warunek w praktyce oznacza, że połączenie nie jest traktowane jak dwa "równe" elementy stykające się płaszczyznami na pełnej grubości. W konsekwencji nie przyjmuje się maksymalnej głębokości wiercenia równej 18 mm, tylko mniejszą, wynikającą z konstrukcji (trzeba zachować materiał na dnie gniazda i uwzględnić osadzenie elementu we wpust/wręg).
Odpowiedź "13 mm" jest poprawna, bo odpowiada typowemu doborowi głębokości gniazda w boku przy kołku 36 mm i elemencie 18 mm w sytuacji, gdy nie można wykorzystać pełnej grubości na wiercenie (ze względu na wpuszczenie oraz konieczny zapas materiału).
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "12 mm" – to wartość zbyt mała: skraca efektywną długość osadzenia kołka w boku, co obniża wytrzymałość połączenia i odporność na rozchwianie szuflady.
- "24 mm" – przekracza grubość elementu 18 mm, więc w praktyce prowadziłaby do przewiercenia na wylot lub uszkodzenia krawędzi; taka głębokość nie jest możliwa dla boku o tej grubości.
- "25 mm" – analogicznie jest fizycznie niemożliwa przy elemencie 18 mm i grozi wyjściem wiertła na zewnątrz, pęknięciem materiału lub widocznym uszkodzeniem powierzchni.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj, czy proponowana głębokość gniazda nie przekracza grubości elementu i czy uwzględnia warunki konstrukcyjne (np. wpust/wręg, dno gniazda, margines bezpieczeństwa dla wiertła).
