W ergonomii stomatologicznej często stosuje się schemat zegarowy, w którym przestrzeń wokół głowy pacjenta opisuje się jak tarczę zegara. Ułatwia to jednoznaczne określenie, gdzie powinien znajdować się operator, asysta oraz gdzie przebiega bezpieczne podawanie instrumentów.
Strefa operacyjna to ta część "tarczy", w której lekarz dentysta (operator) pracuje bezpośrednio w polu zabiegowym i ma najlepszy dostęp wzrokowy oraz manualny. W metodzie duo przyjmuje się, że ta strefa mieści się w zakresie 8:30–12:30. Ten zakres obejmuje pozycje umożliwiające pracę bez nadmiernego skrętu tułowia i bez konieczności sięgania ponad pacjentem.
Zakresy takie jak 3:00–9:00 są zbyt szerokie i obejmują także obszary typowo nieergonomiczne dla operatora w tym ujęciu, dlatego nie opisują precyzyjnie strefy operacyjnej. Przedział 2:00–4:00 odpowiada raczej fragmentowi położonemu "z boku/za" pacjentem (w zależności od przyjętego modelu), a więc nie jest standardowym zakresem definiującym strefę operacyjną w metodzie duo. Z kolei 12:00–2:00 dotyczy obszaru po przeciwnej stronie i również nie odpowiada typowo rozumianemu miejscu pracy operatora w tym modelu.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętuj strefę operacyjną jako zakres skupiony wokół "górnej" części tarczy (około 9–12), a pozostałe przedziały traktuj jako strefy pomocnicze (podawania/odkładania) lub obszary ograniczonego dostępu.
