Czujka jonizacyjna jest rodzajem czujki dymu. W jej komorze pomiarowej powietrze jest jonizowane, a układ elektryczny mierzy niewielki prąd wynikający z ruchu jonów między elektrodami. W warunkach normalnych prąd ma wartość zbliżoną do stałej (dla danego urządzenia i warunków pracy).
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "dymu."?
Gdy do komory dostają się cząstki dymu (aerozole i produkty spalania), przyłączają się one do jonów i zmieniają ich ruchliwość. Skutkiem jest spadek lub zmiana mierzonego prądu jonizacji. Elektronika czujki interpretuje przekroczenie progu jako stan alarmu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "ciepła." – reakcja na temperaturę jest typowa dla czujek ciepła (np. maksymalnych lub różniczkowych). Czujka jonizacyjna nie mierzy bezpośrednio temperatury jako bodźca alarmowego.
- "płomienia." – wykrywanie płomienia realizują czujki płomienia, które analizują promieniowanie emitowane przez płomień (w określonych pasmach). Czujka jonizacyjna nie jest czujką płomienia.
- "podczerwieni." – podczerwień bywa wykorzystywana w detekcji płomienia (IR) lub w niektórych rozwiązaniach optycznych, ale nie jest zasadą wzbudzenia czujki jonizacyjnej. W czujce jonizacyjnej kluczowe jest zaburzenie jonizacji przez cząstki dymu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w nazwie pojawia się "jonizacyjna", myśl o jonach i prądzie w komorze, a więc o cząstkach dymu, które ten prąd zmieniają. Jeśli bodźcem jest temperatura – to czujka ciepła; jeśli promieniowanie płomienia – to czujka płomienia (IR/UV).
